mechanizmy stresu

Stres nie jest błędem organizmu. To stary, bardzo skuteczny system alarmowy, który miał pomóc człowiekowi uciec, walczyć albo przetrwać trudny moment.

Stres nie jest błędem organizmu. To stary, całkiem sprytny system alarmowy, który miał pomóc człowiekowi przetrwać.

Stres w pracy nie zawsze wygląda jak spektakularne wypalenie, płacz w toalecie czy nagły konflikt z szefem. Często zaczyna się dużo ciszej: od ściśniętego karku, sprawdzania maila o 22:40, problemu z zaśnięciem i poczucia, że lista zadań rośnie szybciej, niż da się ją odhaczać.

Stres nie kończy się w głowie. Gdy napięcie rośnie, ciało wchodzi w tryb gotowości: serce przyspiesza, oddech się spłyca, mięśnie twardnieją, a po kilku godzinach czujemy to już nie tylko psychicznie, ale też fizycznie.

Krótki spacer, 20 minut na rowerze, kilka serii na siłowni – i nagle w głowie robi się ciszej. To nie przypadek ani efekt placebo.

Telefon dzwoni, skrzynka puchnie, a ktoś dopisał do zadania, które miało poczekać do jutra, słowo „pilne”. Stres w pracy rzadko ma spektakularną formę.

Mózg nie lubi chaosu. Woli przewidywać, porządkować i oszczędzać energię.

Presja terminów, nadmiar komunikatów, ciągłe przełączanie się między zadaniami – tak najczęściej wygląda stres w pracy. Nie zawsze zaczyna się od wielkiego kryzysu.

Deadline goni, skrzynka puchnie, a telefon nie przestaje dzwonić. Stres w pracy rzadko pojawia się z dnia na dzień.